Η φωνή που ακούτε δεν είναι η φωνή που μιλάω.
Είναι η φωνή του μυαλού μου.
Εχω να μιλήσω από όταν ήμουν έξι χρονών.
Κανείς δεν ξέρει γιατί, ούτε κι εγώ.
Ο πατέρας λέει ότι είναι ένα σκοτεινό ταλέντο...
κι ότι μπορώ να πάψω και ν αναπνέω, αν το αποφασίσω.
Σήμερα με πάντρεψε με έναν άντρα που ούτε καν γνωρίζω.
Η κόρη μου κι εγώ θα τον συναντήσουμε στη χώρα του.
Ο άντρας μου λέει ότι δεν τον ενοχλεί η σιωπή μου.
Γράφει... Και προσέξτε αυτό...
Ο Θεός αγαπάει τα βουβά πλάσματα.
Επίσης λέει ότι ο ίδιος έχει μεγάλη υπομονή...
γιατί στο τέλος η σιωπή επηρεάζει τους πάντες.
Το παράξενο είναι ότι δε θεωρώ τον εαυτό μου άλαλη.
Κι αυτό, εξαιτίας του πιάνου μου.
Θα μου λείψει το πιάνο στο ταξίδι.
Στο διάβολο! Θα τις αφήσουμε πίσω. Αυτό θέλουν;
Να τις αφήσουμε εδώ. Με μεγάλη μας χαρά.
Είναι κακός ο καιρός. Ισως δεν μπορέσουν να έρθουν.
Εχετε πράγματα να φυλάξετε;
Λέει ευχαριστώ.
Μήπως η μητέρα σου προτιμάει να έρθει μαζί μας στο Νέλσον;
Λέει, όχι.
Καλύτερα να τη φάνε οι άγριοι, παρά να μπει στο σαπιοκάραβό σας!
Είσαι τυχερή που δε σου σπάζω τα μούτρα, μικρή μου!
Πολύ τυχερή!
Μαμά, πρόσεχε!
Είσαι καλά;
Κοίτα! Είμαι μια μεγάλη πεταλούδα της νύχτας!
Θα πιάσει φωτιά;
Δε θα τον λέω μπαμπά. Δε θα τον λέω τίποτα.
Ούτε καν θα τον κοιτάζω!
Σταματάμε;
Θα σταματήσουμε;
Πρέπει να συνεχίσουμε.
Μις Μαγκάρθ, είμαι ο Αλιστερ Στούαρτ. Πρέπει να ξυπνήσετε.
Εφερα ανθρώπους να μεταφέρουν τα πράγματά σας.
Εχετε πολλά κουτιά, βλέπω.
Θα ήθελα να ξέρω τι περιέχει το καθένα από αυτά.
Μπορείς να μ ακούσεις;
Καλό αυτό... Καλό...
Τι έχει μέσα αυτό;
Είσαι μικροκαμωμένη. Δε σε φανταζόμουν έτσι.
Κι αυτό εκεί;
Είναι πολύ μεγάλο.
Τι είναι; Κρεβάτι;
Είναι το πιάνο της μητέρας μου.
Μπέηνς, πες τους να τα πάρουν ανά δύο.
Ολα τα κουτιά, το τραπέζι... και τις βαλίτσες.
Τι νομίζεις;
Φαίνεται κουρασμένη.
Είναι μικροκαμωμένη, πάντως.
Το πιάνο;
-Οχι, δε θα το πάρουμε. -Πρέπει. Το θέλει.
Κι εγώ το θέλω, αλλά είμαστε λίγοι για να το μεταφέρουμε τώρα.
Πολύ βαρύ!
Δε θες να πάρουμε τα ρούχα και τα κουζινικά σας;
Δε μπορούμε να αφήσουμε το πιάνο!
Δεν το συζητάμε άλλο... Χαίρομαι πολύ που φτάσατε σώες.
Η μητέρα ρωτάει αν μπορούν να γυρίσουν μετά να το πάρουν.
Ζητώ συγγνώμη γι αυτή την καθυστέρηση...
Αφού πάρουν τα άλλα πράγματα.
Πρέπει να ετοιμαστείτε για ένα δύσκολο ταξίδι.
Οι θάμνοι σκίζουν ρούχα και η λάσπη είναι βαθιά.
Τι κάνουν εκεί; Δεν έχουμε καιρό για παιχνίδια!
Μπέηνς!
Τι συμβαίνει; Γιατί σταμάτησαν;
Είναι ο δρόμος για το νεκροταφείο. Είναι ταπού.
Θέλουν πιο πολλά λεφτά. Θέλουν να πληρωθούν για δύο μέρες.
Οχι. Ξέρουν ένα άλλο μονοπάτι, δίπλα απ αυτό εδώ.
Σέντρις, βγάλ το αυτό αμέσως.
Πρόσεχε τα πόδια σου. Είναι επικίνδυνο.
-Σε παρακαλώ, σταμάτα. -Σταμάτα!
Θα το σκίσετε! Προσέξτε!
Κάτω το χέρι.
Αφού δε θα γίνει τελετή, ας υπάρχει μια φωτογραφία έστω.
Πρόσεχε τη δαντέλα.
Ο πραγματικός μου πατέρας ήταν διάσημος Γερμανός συνθέτης.
Γνώρισε τη μητέρα στην Οπερα. Ηταν υψήφωνος εκεί.
Γιατί;
Θέλω να είμαι στη φωτογραφία.
-Ν αφήσουμε εδώ το πανί; -Οχι, είναι για τις καρέκλες.
-Παραλίγο να γλιστρήσω. -Πήγαινε σ εκείνη την καρέκλα.
Λυπάμαι που έβρεξε, αλλά μέσα δεν υπήρχε αρκετό φως.
-Από εδώ να πάω; -Πήγαινε από την άλλη μεριά.
Μπορείς να την πάρεις;
Ακίνητοι.
Και πού παντρεύτηκαν;
Σ'ένα τεράστιο δάσος, με ξωτικά και νεράιδες για παρανύμφους.
Ψέματα λέω. Ηταν σε μια μικρή εκκλησία στα βουνά.
-Σε ποιο βουνό; -Στα Πυρηναία.
Δεν έχω πάει ποτέ εκεί.
Η μητέρα τραγουδούσε γερμανικά κι αντιλαλούσαν οι κοιλάδες.
Αυτό ήταν πριν το δυστύχημα.
Και τι έγινε;
Μια μέρα, η μητέρα κι ο πατέρας τραγουδούσαν στο δάσος...
ώσπου ξαφνικά ξέσπασε μια μεγάλη καταιγίδα.
Μεσ το πάθος του τραγουδιού, δεν έδωσαν σημασία...
κι ούτε σταμάτησαν όταν άρχισε να βρέχει.
Κι όταν είχαν φτάσει στην τελική κορώνα...
ένας κεραυνός χτύπησε τον πατέρα και τον έκαψε σαν λαμπάδα.
Και τη στιγμή που πέθανε ο πατέρας, η μητέρα βουβάθηκε.
Ποτέ ξανά δεν είπε ούτε λέξη.
Θεέ μου...
Ούτε μια λέξη;
Από τον κλονισμό... Ναι, έτσι είναι... Τρομερό...
Τρομερό...
Με συγχωρείτε...
Πρέπει να λείψω για λίγες μέρες.
Υπάρχει γη των Μαορί που ίσως αγοράσω σε λογική τιμή.
Ελπίζω να βρείτε χρόνο να βολευτείτε εδώ...
και ίσως μετά να κάνουμε μια καινούρια αρχή.
Δεν ξέρω να διαβάζω.
Σε παρακαλώ, πήγαινέ μας στην ακτή που αποβιβαστήκαμε.
Λυπάμαι. Δεν μπορώ να το κάνω.
Δεν έχω χρόνο.
Αντίο.
Δε μπορώ να σας πάω εκεί! Δε μπορώ.
Μαμά! Κοίτα με!
Επαψες να χτενίζεις τα μαλλιά σου. Καλά έκανες, ήταν υπερβολικά.
Απ αυτά τα ανοίγματα θα βγαίνουν τα κεφάλια.
Θα είναι οι νεκρές.
Ο Αιδεσιμότατος θα βάλει αίμα ζώων. Θα είναι πολύ δραματικό.
Πολύ δραματικό.
Τι θα έλεγες αν κάποιος έπαιζε στο τραπέζι της κουζίνας...
σαν να ήταν πιάνο;
Σαν να ήταν πιάνο;
Παράξενο δεν είναι;
Δεν είναι πιάνο... Δε βγάζει κανέναν ήχο...
Μπισκότα!
Ηξερα ότι είναι μουγγή, αλλά τώρα σκέφτομαι...
μήπως είναι κάτι παραπάνω, μήπως είναι πειραγμένη στο μυαλό.
-Κανέναν ήχο; -Οχι. Τραπέζι ήταν.
Ηταν πολύ βίαιη με το φόρεμα. Εσκισε τη δαντέλα.
Αν δεν ήμουν εκεί να το δω...
θα έλεγα ότι το έσκισε με τα δόντια της.
Δεν έχει συμβεί τίποτα ακόμα. Αλλά ανησυχώ...
Ναι, φυσικά, ανησυχείς.
Υπάρχει κάτι που λέγεται με τη σιωπή...
Πράγματι. Βαμβάκι!
Με τον καιρό, είμαι βέβαιος ότι θα γίνει στοργική.
Βέβαια, είναι εύκολο να την αγαπάς σαν κατοικίδιο ζώο.
Αυτά τα 80 εκτάρια κοντά στο ρέμα... Τα έχεις δει;
Δεν έχω τα λεφτά. Τι έχεις να προτείνεις;
Θέλω να κάνω μια ανταλλαγή.
-Με τι; -Το πιάνο.
Το πιάνο στην ακτή;
Δεν είναι βάλτος, έτσι;
Οχι!
Ο Μπέηνς, ο μουσικόφιλος! Πού να το φανταστώ αυτό.
Κρυμμένα ταλέντα, Τζωρτζ;
Πρέπει να κάνω μαθήματα. Θα ήταν άχρηστο χωρίς αυτά.
Μάλλον πρέπει να κάνεις.
Η Εντα ξέρει να παίζει.
Μου έγραψαν ότι παίζει καλά. Παίζει απ τα πέντε της χρόνια.
Με τι αντάλλαγμα;
Το πιάνο σας... Αυτή είναι η ανταλλαγή.
Τι είπε;
Οτι είναι δικό της και δε θέλει να τ αγγίξει αυτός.
Είναι άξεστος. Δεν ξέρει να διαβάζει...
Θέλει να βελτιωθεί κι εσύ θα μπορείς να παίζεις πιάνο.
Μάθε τον να το προσέχει.
Το πιάνο είναι δικό μου
Δε μπορείς να φέρεσαι έτσι.
Είμαστε οικογένεια τώρα και όλοι κάνουμε θυσίες.
Θα τον διδάξεις!
Θα φροντίσω εγώ γι αυτό.
Μπρόντμπεντ... Εξαιρετικό όργανο.
Δεν έχω δει κανένα εδώ, κι έχω κουρδίσει πολλά στη Ν. Ουαλία.
Αγαπούν τα πιάνα τους εκεί.
Μυρωδιά;
Και αλάτι, φυσικά.
Η μητέρα μου είπε ότι δε θέλει να διδάξει με ξεκούρδιστο πιάνο.
Θα σου μάθω κλίμακες τώρα.
Ελπίζω να έχεις πλύνει τα χέρια σου.
Είναι κουρδισμένο.
Εγώ δίδασκα!
Η μητέρα θα ήθελε να δει τι μπορείς να παίξεις.
Προτιμώ να μην παίξω.
Θέλω ν ακούω και να μαθαίνω έτσι.
Ολοι πρέπει να κάνουν εξάσκηση.
Θέλω ν ακούω μόνο.
Ωραία.
Πες μου πάλι! Ηταν δάσκαλος ο πατέρας μου;
Πώς του μιλούσες;
Τι έγινε; Γιατί δεν παντρευτήκατε;
Να σε φιλήσω για καληνύχτα;
Βγες έξω! Χρειάζεσαι μπάνιο!
Εντα! Περίμενε!
Ξέρεις να παζαρεύεις;
Μόνο μ ένα τρόπο μπορείς να πάρεις πίσω το πιάνο σου.
Θες να το πάρεις πίσω;
Το θέλεις;
Θα ήθελα να κάνουμε μια συμφωνία.
Υπάρχουν πράγματα...
που θέλω να κάνω την ώρα που παίζεις.
Αν μ αφήσεις, μπορείς να το πάρεις πίσω. Τι λες;
Μια επίσκεψη για κάθε κλειδί.
Το φόρεμά σου;
Τη φούστα;
Για κάθε μαύρο κλειδί;
Είναι πολύ πιο λίγα. Αυτά είναι τα μισά.
Εντάξει. Τα μαύρα κλειδιά.
Καημένο μου μωρό...
Ποιος κακός άνθρωπος σ έβγαλε στη βροχή...
και σε χτύπησε μ ένα ραβδί;
Είσαι καλά μαζί μου.
Ψαλίδι. Ευχαριστώ.
Νέσι, ασ το κάτω αυτό κι έλα ν ακουμπήσεις το χέρι σου.
Οχι... Πάρτε τον κύριο Στούαρτ.
Ελα, σε παρακαλώ.
Μαίρη, έλα εσύ.
-Ελα, κορίτσι μου. -Καλά, εντάξει, έρχομαι.
Τέντωσε το χέρι σου.
Τέντωσε το χέρι σου... Εδώ.
Κοίτα! Δέχεσαι επίθεση!
Και με το αίμα, θα κάνει μεγάλη εντύπωση.
Φλυν, έλα εδώ!
Κακό παιδί!
Είσαι κακό παιδί! Φλυν, είσαι άτακτος!
Θέλω να μιλήσω στη μητέρα μου.
Δε θέλω να είμαι έξω. Θέλω να βλέπω.
Θα είμαι πολύ ήσυχη!
Δε θα κοιτάζω αυτόν!
Να προσέχεις πολύ.
Δε χρειαζόταν να σου δώσω πρόσκληση, αλλά πάρτη τώρα.
Να μην αργήσεις. Πρέπει να έρθεις νωρίς.
Αφού συνοδεύεις ηθοποιό, πρέπει να έρθεις νωρίς.
Περίμενε!
Πώς πάνε τα μαθήματα;
Τα πάει καλά ο Μπέηνς;
Δείχνει να έχει ηρεμήσει. Εγινε πιο στοργική τώρα;
Αργά αργά...
Σήκωσε τη φούστα σου.
Σήκωσέ την πιο ψηλά.
Πιο ψηλά.
Πιο ψηλά! Σήκωσέ την πιο ψηλά.
Μην ανησυχείς, Πέινι... Εγώ θα σε σώσω.
-Εχω μια γυναίκα. -Εντάξει. Θα τη σώσω κι αυτή.
-Πού είναι η γυναίκα σου; -Η γυναίκα μου;
Κάνει τη δική της ζωή. Στο Χωλ, στην Αγγλία.
Πρέπει να είναι άσχημη, για να φύγεις μακριά της.
Χρειάζεσαι άλλη γυναίκα.
Ξεκούμπωσε το φόρεμά σου. Θέλω να δω τα μπράτσα σου.
Παίξε.
Δύο κλειδιά.
Θα προσέχω πολύ στην πρόβα...
γιατί μένω πολύ μακριά για να έρχομαι συχνά.
Ποιο είναι το σημάδι για τη λέξη πρόβα;
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη κατάρα απ το να είσαι μουγγός.
Να είσαι κουφός.
Και κουφός, επίσης! Τρομερό!
Θα σας πω την αλήθεια.
Η μητέρα λέει, ότι πολλοί λένε βλακείες που δεν αξίζει ν ακούς.
Δυνατή γνώμη αυτή.
Είναι αχρείο.
Τι λένε; Θα πουλήσουν;
Δίνω τις κουβέρτες για τη μισή γη.
Δώδεκα.
Τα όπλα, Μπέηνς. Πρόσφερε τα όπλα.
Τι τη θέλουν τη γη; Δεν την κάνουν τίποτα.
Δεν την καλλιεργούν, δε βγάζουν τίποτα από αυτή.
Πώς ξέρουν αν είναι δική τους;
Σκέφτηκα να τη σημαδέψουμε, όπως συμφωνήσαμε.
Ναι, γιατί όχι;
Η Εντα λέει ότι τα πας καλά με το πιάνο.
Θα ρθω να σ ακούσω να παίζεις.
-Τι παίζεις; -Τίποτα ακόμα.
Τίποτα;
Εντα, τέσσερα κλειδιά... Γιατί πέντε;
Θέλω μόνο να ξαπλώσω.
Εντάξει, πέντε.
Ελα, άργησες!
Αν δεν έχεις βάψει τα χείλια σου, μπες πίσω από τη Ροζ.
Πήγατε όλοι στην τουαλέτα;
Μην τρέχετε στη σκηνή!
Φέρνουν κι άλλες καρέκλες!
Δείτε ποιος ήρθε! Ο μουσικόφιλος, κος Μπέηνς!
Τι θα μας παίξεις απόψε, Τζωρτζ;
Παίξε κάτι, Τζωρτζ...
Θες να γυρίζεις τις σελίδες για τη Νέσι; Παίζει για τα παιδιά.
Φοράω κοστούμι.
Χαίρομαι που άρχισες το πιάνο. Πού είναι το κομμάτι;
Τζωρτζ, θα μας παίξεις το Η Μαίρη είχε ένα αρνάκι;
Η μια πόλκα; Τι θα μας παίξεις, Τζωρτζ;
Ανόητοι...
Τζωρτζ, έλα πιο κοντά.
Κυρίες και κύριοι καθίστε, παρακαλώ. Ξεκινάμε τώρα.
Κι έτσι η νεαρή κοπέλα τις είδε όλες...
τις χαμένες γυναίκες του Κυανοπόγωνα...
με τα κομμένα κεφάλια τους ακόμα να αιμορραγούν...
και τα μάτια τους ακόμα να κλαίνε.
Πιο αργά, Νέσι.
Ησυχία, όμως... Κάποιος έρχεται!
Γυρίσα νωρίς, γυναικούλα μου. Πού είσαι;
Αντρα μου! Τι έκπληξη!
Ναι, γυναίκα. Πραγματική έκπληξη!
Τώρα, λοιπόν, ξέρεις το μυστικό μου!
Οχι...
Εσύ... η πιο νέα...
Και η πιο γλυκιά από όλες τις γυναίκες μου...
Ετοιμάσου να πεθάνεις!
Οχι! Περίμενε!
Δε θα περιμένω!
Γύμνωσε το σβέρκο σου!
Οι κυρίες ήταν μια χαρά.
Να σας συστήσω... Η κα Γουίλιαμ, η κα Πάρσονς...
Η κα Ρηντ, η κα Πάλμερ και η μις Κερ.
Πολύ ωραία...
Κάνε ό,τι θέλεις.
Παίξε ό,τι θέλεις.
Θέλω να ξαπλώσουμε χωρίς να φοράμε ρούχα.
Πόσα θέλεις γι αυτό;
Ναι, δέκα κλειδιά.
Ποτέ μην το ξανακάνεις αυτό! Ποτέ και πουθενά!
Ντροπιαστήκαμε!
Και ντρόπιασες αυτά τα δέντρα.
Ξέρω γιατί δεν μπορεί να παίξει πιάνο ο κος Μπέηνς.
Σου ξέφυγε κάτι εδώ.
Δεν τον μαθαίνει τίποτα. Παίζει μόνο ό,τι της αρέσει.
Και καμιά φορά, δεν παίζει καθόλου.
Πότε είναι το επόμενο μάθημα;
Αύριο.
Σου δίνω πίσω το πιάνο.
Βαρέθηκα πια.
Η συμφωνία...
κάνει εσένα πόρνη κι εμένα ανήθικο.
Θέλω να μ αγαπάς...
αλλά δεν μπορείς.
Είναι δικό σου. Φύγε.
Σταματήστε εκεί!
Δεν είναι δικό σας. Τι κάνετε με το πιάνο;
Μας το έδωσε.
Αφήστε το κάτω!
Είσαι πολύ πονηρή, Εντα. Σ'έχω καταλάβει...
Και δεν πρόκειται να χάσω τη γη με αυτό τον τρόπο.
Ο Τζωρτζ δε θέλει να δει κανέναν, είναι άρρωστος...
Εχεις καπνό για μένα;
Οχι.
Δε νομίζω ότι έπρεπε να παρατήσεις το πιάνο.
Θα φροντίσω να κάνεις κανονικά μαθήματα.
Ξέρεις... με νότες και όλα τα σχετικά.
Δε θέλω να μάθω.
-Δε θέλεις; -Οχι.
Και με τη συμφωνία μας, τι γίνεται;
Αν πρέπει να πληρώσω το πιάνο, να ξέρεις, δε μπορώ.
Δε θέλω πληρωμή. Το έδωσα πίσω.
Δεν είμαι σίγουρος ότι το θέλω.
Στη γυναίκα σου το έδωσα.
Ελπίζω να το εκτιμήσει αυτό.
Αυτά έχω μόνο.
Φερ το πίσω!
Είναι εντάξει;
Γιατί δεν παίζεις κάτι;
Τι να παίξω;
Κάτι για χορό.
-Δεν ξέρω. -Παίξε ένα τραγούδι, τότε.
Γιατί δεν παίζει; Το πήραμε πίσω...
κι αυτή αδιαφορεί.
Συνέχισε να παίζεις.
Περίμενε!
Γιατί; Γιατί δε μπορώ;
Δε θα κάνω εξάσκηση και δε με νοιάζει!
Στο διάβολο να πάει!
Να πέσει με τα μούτρα στην καυτή λάσπη!
Να τη δαγκώσει λυσσασμένος σκύλος!
Πού είναι η μητέρα σου; Πού πήγε;
Στην κόλαση!
Τι σε φέρνει εδώ;
Ξέχασες κάτι;
Δε βρήκα κάτι.
Ξέρει τίποτα ο Στούαρτ;
Το πιάνο δεν έπαθε ζημιά, έτσι; Εφτασε καλά;
Θες να καθίσεις;
Εγώ θα καθίσω.
Εντα...
Είμαι ευτυχισμένος...
Επειδή σε θέλω...
Εχεις μπει στο μυαλό μου και δε σκέφτομαι τίποτα άλλο.
Γι αυτό υποφέρω.
Ο πόθος μ έχει αρρωστήσει. Δεν τρώω, δεν κοιμάμαι...
Ετσι, αν ήρθες εδώ χωρίς να νιώθεις κάτι για μένα...
καλύτερα να φύγεις.
Φύγε...
Πήγαινε. Φύγε!
Ψιθύρισέ το.
Τώρα που φεύγεις, είμαι δυστυχισμένος. Γιατί;
Εντα, θέλω να ξέρω, τι θα κάνεις; Θα ξανάρθεις;
Περίμενε!
Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι.
Αυτό σημαίνει κάτι για σένα;
Μου λείπεις κιόλας.
Μ αγαπάς;
Ελα αύριο. Αν σημαίνω κάτι για σένα, έλα αύριο.
Μαμά, μείνε ακίνητη!
Μαμά! Παίζουν το πιάνο σου!
Εδώ, μπαμπά.
Δεν έπρεπε να πας εκεί.
Δε μ αρέσει αυτό και δεν αρέσει και στον μπαμπά.
Μπορείς να παίξεις χαρτιά, αν θέλεις.
Κοιμάται... Κοίτα.
Μια νύχτα βρέθηκε με το νυχτικό στο δρόμο για το Λονδίνο.
Ο παππούς είπε ότι τα πόδια της είχαν κοπεί πολύ άσχημα.
Εντα...
Αλιστερ, φταίει το έργο μας; Σου επιτέθηκαν οι ιθαγενείς;
Εκανες ένα λάθος. Εβαλες το σύρτη απ έξω.
Κλείνεις την πόρτα κι οι Μαορί σε κλειδώνουν μέσα.
Με το σύρτη από την έξω πλευρά, είσαι παγιδευμένος.
Απ τον Μπέηνς ερχόμαστε. Τον κατέλαβαν και φεύγει.
Μπλέχτηκε άσχημα με τους ιθαγενείς.
Κάθονται στο πάτωμά του σα βασιλιάδες και δεν έχουν τρόπους.
Εχει αλλάξει πολύ, λες και του έκαναν μάγια οι ιθαγενείς.
Πάντως αύριο, ή μεθαύριο, θα φύγει.
-Ωστε, ο Μπέηνς τα μαζεύει; -Δεν έχει τίποτα να μαζέψει.
Καλύτερα που φεύγει.
Η Νέσι, πολύ ανόητα, τον έχει συμπαθήσει ιδιαίτερα.
Εχουμε και δάκρυα...
Σταμάτα... Σταμάτα!
Τρόμαξα πολύ στο δρόμο, πρέπει να φύγουμε γρήγορα.
Θα είμαστε ασφαλείς;
Ναι, αν φύγετε τώρα, είμαι σίγουρος.
Σκέφτομαι το πιάνο...
Δεν παίζει το πιάνο όπως εμείς, Νέσι.
Ψηλά!
Είναι παράξενο πλάσμα και το παίξιμό της είναι παράξενο.
Σαν να σου περνάει τη διάθεσή της.
Ψηλά!
Εσύ παίζεις απλά και αληθινά κι αυτό μου αρέσει.
Να έχεις έναν ήχο να σέρνεται μέσα σου δεν είναι ευχάριστο.
Τι είναι αυτό;
Περιστέρι είναι, θεία.
Επρεπε να περιμένω.
Θέλω να σ αγγίξω.
Γιατί δε με αφήνεις να σε αγγίξω; Δεν σου αρέσω;
Ποια θα είναι η φίλη μου τώρα; Ηρθα να σε πιάσω...
Πρέπει να προχωρήσουμε.
Αποφάσισα να σ εμπιστευτώ και να σε αφήσω εδώ.
Δε θα δεις τον Μπέηνς;
Ωραία.
Ισως με τον καιρό με συμπαθήσεις.
Αγαπημένε, Τζωρτζ, έχεις την καρδιά μου. Εντα Μαγκράθ.
Πάψε να παραπονιέσαι. Και κάνε ησυχία.
Θα μείνεις γυμνή μέχρι να πλύνω τα ρούχα σου.
Δε με νοιάζει αν κρυώνεις... Ησύχασε.
Οχι, δεν πρέπει να του κάνουμε επίσκεψη.
Η μητέρα ήθελε να δώσω αυτό στον κο Μπέηνς.
Κι εγώ νομίζω ότι δεν είναι σωστό. Να το ανοίξω;
Οχι! Δώσέ μου το!
Γιατί; Σ'εμπιστεύτηκα!
Σ'εμπιστεύτηκα! Μ ακούς;
Γιατί με αναγκάζεις να σε πληγώσω;
Θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι!
Μ εξοργίζεις! Μίλα!
Μου είπες ψέματα! Και θα πληρώσεις γι αυτό!
Μιλήσεις, δε μιλήσεις, θα την πληρώσεις γι αυτό!
Τον αγαπάς;
Αυτόν αγαπάς;
Οχι!
Μητέρα!
Δώσε αυτό στον Μπέηνς.
Πες του αν προσπαθήσει να την ξαναδεί, θα κόψω κι άλλο!
Τρέξε!
Τι έγινε;
Τι είναι;
Δεν πρέπει να την ξαναδείς, αλλιώς θα την κάνει κομμάτια!
Τι έγινε; Πες μου!
Πού είναι;
Ηρέμησε... Πού είναι;
Το έκοψε!
Τι του είπε;
Θα του σπάσω το κεφάλι!
Οχι!
Θα το κόψει!
Με ανάγκασες. Δεν μπορείς να δίνεις την αγάπη σου σ αυτόν.
Μόνο που το σκέφτομαι αυτό, εξοργίζομαι.
Ηθελα να σ αγαπήσω...
Εκοψα απλώς το φτερό σου...
Είσαι ζεστή;
Νιώθεις καλύτερα;
Τι;
Σε κοιτάζω...
Το πρόσωπό σου...
Είχα αυτό το πρόσωπο στο μυαλό μου και το μισούσα.
Αλλά τώρα είμαι εδώ και το βλέπω.
Δεν είναι τίποτα...
Εχεις τα σημάδια σου, με κοιτάς με τα μάτια σου...
Ναι, μέχρι που με φοβάσαι...
Ελα.
Σου μίλησε ποτέ η Εντα;
Με νοήματα, δηλαδή;
Οχι, με λόγια...
-Ακουσες ποτέ λόγια; -Οχι.
Ποτέ δε νόμισες ότι άκουσες λόγια;
Την άκουσα εδώ... Ακουσα τη φωνή της.
Στο μυαλό μου.
Πρόσεχα τα χείλη της... Δεν έβγαζαν καμία λέξη.
Κι όμως, όσο πιο πολύ πρόσεχα, τόσο πιο καθαρά άκουγα.
Την τιμώρησες άδικα... Δικό μου ήταν το φταίξιμο.
Είπε...
Φοβάμαι τη θέλησή μου...
Τι μπορεί να κάνει. Είναι τόσο παράξενη και δυνατή...
Είπε...
Πρέπει να φύγω. Αφησέ με να φύγω...
Ο Μπέηνς θα με πάρει μακριά. Αφησέ τον να με σώσει.
Θέλω να φύγει... Θέλω να φύγεις κι εσύ.
Θέλω να ξυπνήσω...
και να δω ότι όλα αυτά ήταν μόνο ένα όνειρο. Αυτό θέλω.
Οχι! Το χρειάζεται! Πρέπει να το πάρει.
Τι είπε;
Είπε να ρίξουν το πιάνο στη θάλασσα.
Δεν υπάρχει φόβος. Τα καταφέρνουν.
Δεν το θέλει. Λέει ότι είναι χαλασμένο!
Πήρα το κλειδί. Θα βάλω να το φτιάξουν.
Σε παρακαλώ, Εντα.
Θα το μετανιώσεις. Δικό σου είναι. Θέλω να το έχεις.
-Δεν το θέλει! -Κάτσε κάτω!
Πετάξτε το!
Εντάξει, θα το πετάξουμε.
Τι θάνατος...
Τι τύχη...
Τι έκπληξη!
Η θέλησή μου διάλεξε τη ζωή;
Ωστόσο, με τρόμαξε, όπως και πολλούς άλλους.
Τώρα διδάσκω πιάνο στο Νέλσον.
Ο Τζωρτζ μου έφτιαξε ένα μεταλλικό δάχτυλο.
Είμαι το τέρας της πόλης κι αυτό με ικανοποιεί.
Μαθαίνω να μιλάω.
Ο ήχος μου είναι πολύς κακός και ντρέπομαι.
Κάνω εξάσκηση μόνο όταν είμαι μόνη και στο σκοτάδι.
Τυ νύχτα, σκέφτομαι το πιάνο μου στον υγρό του τάφο.
Συχνά, βλέπω τον εαυτό μου να αιωρείται από πάνω του.
Εκεί κάτω, όλα είναι ήρεμα και ήσυχα...
και με νανουρίζουν για να κοιμηθώ.
Είναι ένα παράξενο νανούρισμα...
και είναι δικό μου.
Υπάρχει μια σιωπή εκεί που δεν υπήρξε ποτέ ήχος...
Υπάρχει σιωπή εκεί που δεν μπορεί να υπάρξει ήχος...
Στον κρύο τάφο, κάτω από τη βαθιά θάλασσα.